Hoe ik werk:

Ik combineer diverse disciplines (textiel, film, fotografie, tekenen, tekst, ruimtelijk) en uiteenlopende materialen. Daarbij is detail belangrijk voor mij; ik zoom in op kleine dingen en maak het liefst materiaalgebaseerd handwerk. Naast mijn vrije werk, werk ik ook in opdracht en geef ik lessen en workshops. 

Hoe ik denk:

Het lijkt soms wel alsof ik ben blijven hangen in het babystadium: ontdekken dat je handen hebt, een huid, dat je kunt ruiken en horen, dat er een buitenwereld is, en een binnenwereld. Ik probeer steeds om de grens tussen gevoelswereld en de buitenwereld te bepalen. In het dagelijks leven ben ik altijd op zoek naar helderheid, naar de oorzaak van dingen, en ik kan me suf piekeren over hoe zaken nou precies in elkaar zitten, want ik krijg niet altijd een duidelijk antwoord.. Kunst is misschien het enige veld waar in ik mysterie en helderheid kan laten samen gaan. Dat ik bijvoorbeeld niet weet hoe het zal zijn om te sterven, kan leiden tot een werk over het grensgebied tussen leven en dood. Dat ik niet goed weet hoe twee individuen samen kunnen leven kan leiden tot werk over identiteitsverschillen.

Een deel van mijn vrije werk gaat over het menselijk lichaam en de natuur.
De natuur is voor mij een makkelijke inspiratie: de genialiteit en verfijning van bijvoorbeeld een wandelende tak, prieelvogel of een woestijnroos vind ik zo verrassend, dat ik zin krijg in knutselen. Maar ik haal er ook rust uit, uit kijken naar de natuur: dat er organismes bestaan die maar een enkele dag leven, of juist vele honderden jaren, relativeert ons bestaan. De mens is volgens mij slechts een onderdeel van een veel groter organisme, en zou die positie meer moeten erkennen. 

Mijn opvatting over hoe mensen met elkaar omgaan, en over ons gebruik van de aarde, is dat er een sterkere ontwikkeling in het persoonlijke verantwoordelijkheidsgevoel nodig is. Ik bedoel niet meer individualisering, ik bedoel een meer zorgvuldige en eerlijke ruimteverdeling.
Vaak zie ik mensen zich verschuilen binnen een (religieuze-, trendy-, of politieke-) groep, waardoor die ontwikkeling bemoeilijkt wordt. Mensen vinden het volgens mij lastig om zichzelf en hun eigen opvattingen te laten zien, omdat ze zich dan te kwetsbaar voelen. Ik denk dat het nodig is om te laten zien dat eigenheid iets is om trots op te zijn, en dat kwetsbaarheid een kwaliteit is.

Hoe ik denk dat mijn werk werkt:

Ik maak vaak werk dat mijn persoonlijke gevoelens laat zien, en dat tactiel is. Ik ga ervan uit dat dit een intieme en geduldige benadering vraagt van de toeschouwer. Het is niet mijn bedoeling om mensen te dwingen om dingen net zo te zien als ik, maar wel om ze zo dichtbij te halen dat ze er in ieder geval de kans toe krijgen om ze uberhaubt te zien. Bezig zijn met details, inzoomen, maakt de wereld immens groot; overal schuilt een volgende wereld in. Ik laat souvenirs uit die werelden zien. Hopelijk zorgt dat voor reislust bij degenen die ze zien of in handen krijgen.